Nepal Budget: Boom factor

जुन रात आकाशले आफ्ना ताराहरू हरायो, त्यो रात संसार नै रोकिएको जस्तो भयो। ठीक राति ११:४७ बजे संसारभरिका सबै बत्ती एकपटक झिम्किए अनि निभे। मोबाइलका स्क्रिनहरू कालो भए। स्याटेलाइटहरू सम्पर्कविहीन भए। सडकमा दौडिरहेका गाडीहरू अचानक बीचमै रोकिए, मानौँ समयलाई कसैले जबरजस्ती थामिदिएको हो। सयौँ वर्षपछि पहिलोपटक मानवजातिले वास्तविक शान्ति सुने — यस्तो शान्ति जसले कान मात्र होइन, आत्मासमेत डराउँथ्यो। मानिसहरू घरबाट बाहिर निस्किए। उनीहरूले अन्धकार त देखे, तर त्यसभन्दा भयानक कुरा पनि। आकाशमा एउटा पनि तारा थिएन। न बादलले ढाकेको, न धुवाँले छोपेको। ताराहरू साँच्चै गायब थिए। माथि केवल अन्तहीन कालो खालीपन थियो, जसले हेर्ने जो–कोहीलाई सानो र असहाय महसुस गराउँथ्यो। बच्चाहरू रुन थाले। वैज्ञानिकहरू मौन भए। धर्मगुरुहरूले यसलाई भविष्यवाणीको संकेत भने। सरकारहरूले आपतकाल घोषणा गर्न खोजे, तर सञ्चार प्रणाली नै बन्द भइसकेको थियो। त्यसपछि आवाजहरू सुनिन थाले। सुरुमा ती हावाजस्तै कमजोर थिए। तर बिस्तारै मानिसहरूले थाहा पाए — ती फुसफुसाहटहरू उनीहरूकै नाम बोलिरहेका थिए। प्रत्येक व्यक्तिले फरक आवाज सुन्थ्यो। कसैले मृत आफन्तको आवाज सुन्यो। कसैले भविष्यका चेतावनीहरू। कतिले यस्ता रहस्य सुने, जुन उनीहरू बाहेक कसैले जान्नै सक्दैनथ्यो। तीन दिनपछि संसारमा एउटा मात्र रेडियो टावर आफैँ सक्रिय भयो। नेपालको उत्तरी हिमाली क्षेत्रमा रहेको पुरानो टावर अचानक बल्न थाल्यो। त्यहाँ न बिजुली थियो, न कुनै कर्मचारी। तर रेडियोबाट चर्किएको एउटा आवाज संसारका हरेक भाषामा एउटै वाक्य दोहोर्‍याइरहेको थियो— “हामीले ताराहरू निभायौँ… ताकि तिमीहरूले अन्ततः सत्य देख्न सक।” त्यसपछि संसारभर अनौठा घटनाहरू सुरु भए। पुराना भित्ताहरूभित्र लुकेका चिन्हहरू भेटिन थाले। हिमालभित्र गोप्य ढोकाहरू खुल्न थाले। समुद्र राति चम्किन थाले। इतिहासका पुस्तकहरूमा कहिल्यै उल्लेख नभएका सभ्यताका प्रमाणहरू भेटिन थाले। मानवजातिले जति खोज्दै गयो, एउटा सत्य त्यति नै डरावना रूपमा स्पष्ट हुँदै गयो— मानिस पृथ्वीमा कहिल्यै एक्लो थिएन। ताराहरू हराएका थिएनन्। उनीहरू हामीलाई हेरिरहेका थिए। र अब… उनीहरू पृथ्वी नजिक आइरहेका थिए।