Nepal Budget: Boom factor

सहरको बीचमा एउटा पुरानो घडीटावर थियो, जसले १०० वर्षदेखि समय देखाइरहेको थियो। मानिसहरूका लागि त्यो सामान्य घडी मात्र थियो। तर एउटा कुरा कसैले ध्यान दिएको थिएन— त्यो घडी कहिल्यै बिग्रिएको थिएन। न भूकम्पले, न आँधीले, न समयले त्यसलाई असर गरेको थियो। पुराना पुस्ताले भन्थे, “यो घडी रोकियो भने सहरमा ठूलो विपत्ति आउँछ।” मानिसहरूले त्यो कुरा कथा सम्झेर हाँसिदिन्थे। तर एक दिन बिहान ठीक ३:३३ बजे घडी रोकियो। पूरै सहर अचानक अस्वाभाविक रूपमा चिसो भयो। कुकुरहरू एकैचोटि कराउन थाले। बिजुली गयो। मोबाइल नेटवर्क बन्द भयो। अनि सबैभन्दा अनौठो कुरा— मानिसहरूको छायाँ हराउन थाल्यो। सुरुमा कसैले विश्वास गरेन। तर बिस्तारै सडकमा हिँडिरहेका मानिसहरूले देखे—उनीहरूको शरीर थियो, तर जमिनमा छायाँ थिएन। बच्चाहरू डराएर रोए। केही मानिसहरू पागलजस्तै चिच्याउन थाले। त्यही रात एउटा वृद्ध मानिस प्रहरी कार्यालय पुग्यो। उसको हातमा १९४२ सालको एउटा डायरी थियो। उसले काँपेको स्वरमा भन्यो— “घडी समय देखाउने वस्तु होइन… त्यो ढोका हो।” डायरीभित्र लेखिएको थियो कि धेरै वर्षअघि सहरमुनि एउटा अज्ञात सुरुङ फेला परेको थियो। त्यहाँ मानिसजस्तै देखिने तर छायाँ नभएका प्राणीहरू भेटिएका थिए। उनीहरू पृथ्वीका थिएनन्। त्यसपछि वैज्ञानिक र सैनिकहरूले मिलेर एउटा यन्त्र बनाए, जसले त्यो ढोका बन्द गर्‍यो। त्यही यन्त्रलाई पछि घडीटावरको रूपमा लुकाइयो। तर अब… घडी रोकिएको थियो। र ढोका फेरि खुल्न थालेको थियो। त्यसपछि हरेक रात केही मानिसहरू हराउन थाले। उनीहरूको कोठामा केवल एउटै चीज बाँकी हुन्थ्यो— भित्तामा लेखिएको एउटा वाक्य: “छायाँ बिना कोही बाँच्न सक्दैन।”